از راست به چپ:میثم علویان- سید ساعد پرهیز-دلاور شریعتی-علی حسن کریمی-صالح زینی پور-صدراله خوشقدم و هادی اسماعیلی

فروردین ۱۳۸۶ (۱)

فروردین ۱۳۸۶ (۲)

فروردین ۱۳۸۷ (۳)

فروردین ۱۳۸۷ (۴)

بالاخره موفق شد!!!

عکس های ۱ و ۲ از : عباسی

عکس های ۳و۴: صالح کریمی

(هانی شریعتی)

 دوستانی که از این همایش عکس هایی با دوربین های شخصی خود گرفته اند می توانند عکس های خود را برای درج در این وب لاگ برای ما ارسال کنند.

سید ممتاز افرازیان

از پیشکسوتان فرهنگی

استاد سید کاظم صالحی زاده

استاد علی اکبر غندی

سید صدراله خوشقدم

دبیر همایش

خانم فاطمی 

دانشجو

 سید هادی اسماعیلی

عضو دبیر خانه همایش

اردشیر اسماعیلی رفت ...

 این خبری بود که روز جمعه همه دوستان و شاگردان و همکاران و اهالی شعر و ادب و همه آنهایی که او را می شناختند شوکه کرد... من که هنوز مبهوت و حیرانم... باور کردنش سخت است و دشوار ......

 آنچه در این وبلاگ مشاهده میکنید نوشته های تعدادی از دوستان  مرحوم اسماعیلی است که با کسب اجازه از وبلاگهای انها گردآوری شده و نمایش داده شده.

 روز جمعه سوم خرداد ، دوست خوبم اردشیر اسماعیلی ، رئیس انجمن شعر  دهدشت و از فرزندان خلف فرهنگ کهگیلویه در یک سانحه رانندگی جان خود را از دست داد و دو فرزند کوچکش را تنها گذاشت. او از دست اندرکاران اصلی جشنواره کاریکاتور اعتراض بود و اجرای مراسم افتتاحیه و اختتامیه را نیز  بر عهده داشت.

پیکر اردشیر امروز  در میان اندوه جامعه هنری دهدشت و دهها مادر شروه خوانش  در کنار مزار حسین پناهی  به دست خاک سپرده شد  و در حالی که همه به ذهن فراموشکار انسان فکر می کردیم به سختی از او جدا شدیم.  فراموش کردنش کار حقیقتاْ دشواری  است!

در ادامه شما را به خواندن یکی از اشعار اردشیر فرا می خوانم:

من ماندم و این کوچه ، خیابان ، بی تو 

دردی از جنس تب غربت انسان بی تو

مثل یک سفره که از او برکت را گیرند

دست من مانده تهی از غزل نان بی تو

چشمه کوچید و کسی واژه بودن نسرود

دشت خالی شده از لهجه باران بی تو  

آیه روشن عشق است دوچشمت ، بانو!

محرمی نیست به این آیه قرآن بی تو   

باز من ماندم یک سینی خالی سارا    

سیب نه  درس که نه نیست دبستان بی تو

رفتی و آه   ولی شعر به پایان نرسید  

می رسد حادثه اینگونه به پایان بی تو

دلت دريا و دريا در دلت بود

نگاهش لبخند بود و لبخندش عشقی سيال كه از درونش به صورت رودي آرام جاري مي گشت.

او هم سيرت زيبا داشت و هم صورت زيبا و چه زيباتر اين دو نعمت خدا را پاس مي داشت .

او شاعر بود شعر هم مي سرود ولي همه وجودش غزلي بود با وزن و قافيه اي در خور تحسين و من شعر هاي نگفته اش را در سيماي متوازنش مي خواندم.

او قاري قران بود و در هر محفل و مجلس  صوت قرآنش همه را به وجد مي اورد .

او انساني بود كه زندگي را با تمام وجود دوست مي داشت و به ان عشق مي ورزيد و هيچگاه از زندگي گلايه و شكوه نداشت .

و ...

اي سراپا همه ناز

          رفتنت را به خدا 

                              آمدني نيست دگر

                                                   تو نخواهي امد !

                                                            بي جهت منتظر معجزه ام !

وبلاگ عبور . سعید انصاریان

لري(سی گگوم اردشیر)

زلف عشقَه، حالتي خَش دا وِ رَه
اومَه وُ ايلينَه دم تش دا وِ رَه

تشنه کشتُم، هيچ رحمي وَم نَکِه
اومَه وُ سُحتُم وِ رَه، رﻱ وَم نَکِه

گفتُمِش اﻱ وارِ سُحتَ جُوي کِيه
وارَ ول کِردي تو، ايلت وُي کِيه

اومَه دهسش سر قدِش، تَو کِردَبي
سيش شيون بﻱ وُ زَی مهتر چپی

خینِ تازَی اَ یَ بُرگِش ایچَکِهس
دهسَلِش مِن دَهسَلُم هَی ایدَکهس

ایگریوه پازنی مِن رُه کُهی
ایبَفِ هر زن یَ تمدارِ سِهی

هیچ ایلی ایچُنُ تَش نیگِرِ
هیچ زن ایطور پَلشَ نیبِرِ


روز وابی وُ زمین پُشتیکه بهس
اردشیرَ هی اییارِن سر دِدَهس